شب ها برايم ترانه نيك بختي مي خواند

 و سپيده دمان بيدارم مي ساخت تا

مفهوم زندگي و راز هاي طبيعت در برابرم هويدا سازد .

مهري آسماني و سرشار بود كه رشك و آز را نمي شناخت

و هرگز به روحم آسيب نمي رساند .

همدلي اي ‍‍‍ژرف بود كه جانم را در نهر شادماني شست و شو مي داد

و مرا سخت گرسنه محبتي مي ساخت كه پس از سيري به جانم غنا مي بخشيد

و دوستي اي لطيف داشت كه بي آنكه دلم را بيازارد

بدان اميد بخشيده و زمين زير پايم را فردوس برين و زندگي ام را رويايي زيبا مي ساخت

بامدادان كه در كشتزاران گام مي زدم در بيدار شد طبيعت

نشان ابديت را مي ديدم و كنار دريا كه مي نشستم

خيزا به ها ترانه جاوذانگي را به گوشم مي آوردند .